Dodatki mieszkaniowe

Treść

Zasady i tryb przyznawania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego w drodze decyzji administracyjnej na okres sześciu miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku.

Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz dokumenty potwierdzające wysokość ponoszonych w miesiącu poprzedzającym dzień złożenia wniosku wydatków związanych z zajmowaniem lokalu mieszkalnego.

Dodatek mieszkaniowy przysługuje:
1) najemcom albo podnajemcom lokali mieszkalnych, zamieszkującym w tych lokalach;
2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego;
3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych;
4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem;
5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo najem socjalny lokalu.

To, czy dodatek mieszkaniowy zostanie przyznany zależy również od wysokości dochodów rodziny lub osoby samotnie gospodarującej, powierzchni mieszkania (domu) oraz wydatków mieszkaniowych.

Kryterium dochodowe przyznania dodatku mieszkaniowego

Dodatek mieszkaniowy przysługuje, jeżeli w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o jego przyznanie średni miesięczny dochód przypadający na jednego członka gospodarstwa domowego wnioskodawcy nie przekroczył w gospodarstwie:
1) jednoosobowym - 40%,
2) wieloosobowym - 30%
- przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku (ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych)

Średni dochód na miesiąc

Dochód obli­cza się dodając wszyst­kie dochody członków gospodarstwa domowego (tj. osoby ubiegającej się o dodatek mieszkaniowy, małżonka i innych osób stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby).

Za dochód uważa się:
- przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne;
- dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne,
- inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych (m.in. alimenty na rzecz dzieci, dochody uzyskiwane z gospodarstwa rolnego)

Wydatki uwzględniane przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego

Dodatek mieszkaniowy uzależniony jest również od wysokości wydatków mieszkaniowych w miesiącu, w którym jest składany wniosek. Do obliczenia jego wysokości przyjmuje się następujące wydatki:
1) czynsz;
2) koszty, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa;
3) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej;
4) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną;
5) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego,
6) inne niż wymienione w pkt 1-5 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego;
7) opłaty za energię cieplną, wodę, ścieki, odpady i nieczystości ciekłe;
8) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.

W przypadku gdy lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego.

Jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się:
- wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy;
- opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu.

Nie stanowią wydatków, wydatki poniesione z tytułu:
- ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów;
- rocznych opłat przekształceniowych, o których mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów;
- opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe.

Powierzchnia zajmowanego lokalu

Przy ustalaniu powierzchni użytkowej lo­ka­lu mieszkalnego bierze się pod uwagę powierzchnię zajmowanych pokoi, wynikającą z umowy najmu lub podnajmu, oraz część powierzchni kuchni, łazienki, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych znajdujących się w tym lokalu, odpowiadającą stosunkowi liczby członków gospodarstwa domowego najemcy albo podnajemcy do liczby osób zajmujących cały lokal.

Ustalona w ten sposób powierzchnia użytkowa nie może być większa niż po­wierzchnia określona ustawowo (powierz­chnia normatywna). Dodatek miesz­kaniowy przy­sługuje także w sytu­acji, gdy powierz­chnia użytkowa lokalu mieszkalnego prze­kra­­cza normatywną powierzchnię lokalu, ale nie więcej niż o:
– 30% albo
– 50% pod warunkiem, że udział po­wierz­chni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekra­cza 60%.

Oznacza to, że odpowiednio do liczby osób w rodzinie (go­spo­dar­stwie domowym) powierzchnia lokalu nie może być większa od:

Jeżeli w lokalu mieszka więcej niż 6 osób – dla każdej na­stęp­nej osoby zwiększa się powierzchnię normatywną o 5m².

Jeżeli w lokalu mieszka osoba niepełno­sprawna, poru­szająca się na wózku, lub jeżeli niepełnosprawność wyma­ga
za­mieszkiwania w odrębnym pokoju, wiel­­kość powierz­chni normatywnej zwiększa się o 15 m².

Dodatek nie zostanie przyznany, jeśli na osobę przy­pada więcej metrów kwadra­towych powierzchni lokalu, niż dopuszcza ustawa.